En Rik, hoe gaat het met jou?

Publicatiedatum: 
Woensdag, 29 april 2020 - 08:59

En Rik, hoe gaat het met jou?

Hoe gaat het met jou?

En Rik, begeleider WaBo's praatcafé, hoe gaat het met jou?

Goed? 

Noch Cecile noch ik hebben gezondheidsproblemen en aangezien wij al enkele jaren met pensioen zijn, waren we in feite het “lockdown”-ritme al een beetje gewend.

Eigenlijk zitten wij in een luxe-positie als je vergelijkt met anderen die geteisterd worden door ziekten, geliefden hebben verloren, ergens eenzaam “opgesloten” zitten of met te velen in een te kleine ruimte moeten zien te overleven, in financiële moeilijkheden geraken, moeten telewerken te midden van jengelende kinderen of voortdurend, door hun job, het risico lopen om besmet te geraken, …

Hoe vul je je dagen nu alles zowat stilligt

De Bezemhoek waar we wonen ligt gelukkig dicht bij het Zoniënwoud, dus daar ga ik tijdens de week regelmatig een fikse wandeling van zo’n 2 uren maken. Niet tijdens het weekend, dan laat ik de ruimte daar aan anderen die alleen dàn daarvan kunnen profiteren. Bovendien verkies ik de rust tijdens de week boven de drukte van het weekend. Verder spendeer ik heel wat tijd aan het verzinnen van rekenoefeningetjes, vraagstukken en over te typen woordenlijsten rond bepaalde thema’s voor mijn kleinzoon, Yano. Ik ben ook begonnen met, op basis van mijn herinneringen, de geschiedenis van mijn familie op te schrijven (een aanrader voor iedereen om die oefening te maken en door te geven aan het nageslacht dat zijn/haar voorouders niet meer heeft gekend).

 

Hoe blijf je in contact met je naasten en de buitenwereld

Er wordt heel veel gemaild en gewhatsappt met vrienden en familie. Omdat we meestal op dinsdag naar de kleinkinderen gingen, wordt er nu op dinsdagavond gefacetimed en met het weekend is er een collectieve aperitief met de kinderen en kleinkinderen via Zoom. Ook is men ons al tweemaal met de fiets vanop de stoep komen dag zeggen. Maar het blijft natuurlijk altijd “vanop afstand”.

Waar heb je echt behoefte aan, wie kan je daarmee helpen en hoe

Echte, speciale behoeften heb ik niet. In onze buurt is er binnen wandelafstand een krantenwinkel, er is een superette (ex-TAF) waar de meeste noodzakelijke zaken te verkrijgen zijn (en mijn vrouw weet uitstekend en lekker te improviseren in de keuken), ons huis is groot genoeg om niet steeds op elkaars lip te leven en, zoals gezegd, is het bos nabij als er behoefte is aan frisse lucht.

Wat ik wel mis – en dat zal zo wel zijn voor de meesten onder ons – is de vrijheid te kunnen doen wat je wilt en te gaan waarnaar je wilt.

Waar kijk je naar uit als heel deze crisis achter de rug is

Ik vermoed dat het eerste dat we gaan doen als deze crisis achter de rug is, is op zondag samen met de kinderen en kleinkinderen “nemmekes” en kip van de markt met frieten eten.

Verder alle toffe animatoren en deelne(e)m(st)ers van het Nederlands Praatcafé in Wabo terugzien, opnieuw gaan helpen in de bibliotheek, alle andere afgebroken sociale contacten herstellen en eindelijk weer naar zee en op restaurant gaan.

Heb je een speciale boodschap voor iedereen of voor een iemand in het bijzonder

Niet voor iemand in het bijzonder, maar wel een boodschap van eerbied en dank voor iedereen die ons helpt deze crisis te overleven (ja, wij staan dan ook om 20 uur samen met de buren te applaudisseren) en een boodschap van steun voor iedereen die op de een of andere wijze onder deze crisis lijdt. … En aan diegenen die op een egoïstische, kortzichtige wijze een dikke maand geleden toiletpapier hebben gehamsterd, wens ik een zachte diarree toe, zodat ze toch ten volle van hun domme aankoop kunnen genieten.