Kunstenaar in Coronatijden

Publicatiedatum: 
Maandag, 25 mei 2020 - 09:29

Steph Van Uytvanck, muzikant vertelt hoe hij de corona-crisis ervaart.

Hoe gaat het met jou?

We mogen niet klagen. En laten we deze woorden vooral letterlijk nemen. De Corona situatie heeft ervoor gezorgd dat ik mijn leven in een andere plooi moet vouwen, maar dat is bij iedereen wellicht hetzelfde. Ik denk dat we allemaal beter beseffen dan ooit wat het betekent een dak boven ons hoofd te hebben, hopelijk in een goede gezondheid te verkeren en over voldoende communicatiemiddelen te beschikken om met wie dan ook in contact te blijven. In Bosvoorde wonend hebben we bovendien de extra luxe om onze lock-down te mogen meemaken te midden van een groene omgeving.

De verwende baby mentaliteit waartoe we allemaal behoren, mezelf voorop stellend, valt weg en we worden allemaal eens goed met onze neus op de feiten gedrukt :  de waarde van vrijheid, de noodzaak van solidariteit in een samenleving, het besef dat we niet onaantastbaar zijn en dat alles zo maar altijd z'n gangetje gaat,... enfin, ik vind het leerrijke tijden.

En van alle oorlogsscenario's die ons zouden kunnen overkomen, is dit wellicht de best mogelijke oorlog die we hadden kunnen meemaken :

- we moeten niet collectief boos zijn op één of ander land of volk

- we moeten niemand naar het front sturen om anderen te doden

- de overwinning hangt geheel van onze collectieve zelf af

En natuurlijk, geen oorlog is nog altijd beter hé, ik ben geen masochist. Laten we echter vooral niet vergeten dat er op max 500m van elk van ons wel minstens iemand leeft die al jaren in Corona isolement zit...

 

Hoe vul je je dagen nu alles zowat stilligt

Er is natuurlijk altijd wat te doen, maar ik zou liegen als de verleiding niet minstens 12 keer per dag opduikt om toch maar gewoon niets te doen. Verder probeer ik wat muziek te schrijven, al is dat een creatief proces dat zich niet laat knechten in uurschema's en zich vaak verstopt als ik er tijd voor maak en dan weer opduikt wanneer ik met iets anders bezig ben. Ik heb wat instrumenten vanonder het stof gehaald zoals de accordeon en de ukulele. Verder zit ik veel te veel op het internet, erger me dood aan het feit dat iedereen over alles een mening heeft en erger me nog meer aan het besef dat ik daar zelf een schoolvoorbeeld van ben. Enfin, ik denk dat mijn gedrag niet echt verschilt van de meeste anderen, en kan worden samengevat in enkele punten :

- moedig nieuwe of verloren uitdagingen aangaan

- dynamische boosts

- terugvallen in absolute luiheid

- nieuws opzoeken waarbij elke dag steeds meer op de vorige begint te lijken

 

Hoe blijf je in contact met je naasten en de buitenwereld

Ik woon met mijn vriendin en haar kids, dus dat contact is alvast verzekerd. Verder internet en telefoon.

 

Waar heb je echt behoefte aan, wie kan je daarmee helpen en hoe

Dit gaat heel kleintjes klinken, maar als artiest heb je behoefte aan applaus. Niet omdat je constant de hemel wil ingeprezen worden, maar eerder uit onzekerheid. Ondersteuning van luisteraars geeft mij het zelfvertrouwen om verder te creëren. Dat valt een beetje stil nu, dus het maakt me wat onzeker. Daarom post ik op mijn facebook pagina tegenwoordig zo veel filmpjes. Ik denk dat ik de erkenning nodig heb, om met voldoende zelfvertrouwen verder muziek te kunnen schrijven. ( hint hint :-) )

Kleine opmerking hierbij en iedereen doet daarmee wat hij wil : ze hebben me uit de buurt al een paar keer gevraagd of ik tijdens het applaus van 20h geen liedje wil spelen. Ik doe dit bewust niet ; het applaus van 20h is voor de mensen uit de zorg. Het zou aanvoelen alsof ik die mensen hun publiek kom stelen. Nogmaals, da's mijn mening. Er zijn wellicht goedbedoelde artiesten die om 20h wel iets doen en zich daar goed en nuttig bij voelen.

 

Waar kijk je naar uit als heel deze crisis achter de rug is

Optreden, en liefst buiten...

 

Heb je een speciale boodschap voor iedereen of voor een iemand in het bijzonder

Totaal niet :-)